چند سال پیش، وقتی سر یه موضوعی خیلی ناراحت بودم بهم گفت: "هم من و هم تو، چیزهای باارزشتری رو توی زندگی از دست دادیم. این چیزها برای ما غصه نداره." راست میگفت. از یک جایی به بعد، من همیشه با دیده تردید به سوگ آدمها نگاه میکردم. برای ذهن من از یک جایی به بعد، قابل هضم نبود برای کسی جز اقوام درجه یک بخوای سوگوار باشی.امروز خبر فوت یکی از همکلاسیهای دبیرستانم رو شنیدم که چند هفته پیش فوت کرده. تمام روابطمون در این سالها، در لایک و دیدن استوری خلاصه میشد. طبیعتا، آدمی با سرگذشت من نباید برای این خبر غمگین شه ولی این خبر، به قدری من رو به هم ریخته که نمیتونم حتی احساسم رو شرح بدم! نمیگم غمگینم ولی حالتی دارم که هیچوقت نداشتم. ترکیبی از از دنیا بریدن و به دنیا چسبیدن، معلق به تمام معنا...احساس شرمندگی میکنم که در مراسم فوت عزیز من شرکت کرده و من حتی نتونستم در مراسم خودش شرکت کنم و حتی دقیقا نمیدونم چه روزی فوت کرده. روحش شاد... + نوشته شده در  Fri 3 Feb 2023ساعت 23:46  | 

این بهتره که از اول بدونی بال نداری که بتونی پرواز کنی و با پاهات -هر چند با سرعت کمتر- تمرین کنی ولی حرکت کنی یا این که فکر کنی "چه بالهای قشنگی داری" و یه روز که داری سقوط میکنی متوجه شی بال نداری و از ابتدا، نمیتونستی پرواز کنی؟مورد دوم دقیقا روانشناسی زرد و دلداریهای دروغین و جملات انگیزشی احمقانهست دوستان. تا میتونید ازش فاصله بگیرید. + نوشته شده در  Sun 5 Feb 2023ساعت 1:13  | 

این روزها، حتی توی بلاگفا هم احساس تنهایی میکنم. حس میکنم دیگه حتی برای وبلاگنویسی هم پیر شدم و نوشتههام به شدت خستهکننده شده. هیچوقت توی دوران زندگیم اینجوری نبودم که با کامنتهای منفی بکشم کنار ولی این روزها، هر کامنت منفی در هر جنبه زندگیم، ضربه خیلی خیلی شدیدی بهم وارد میکنه. چند وقت پیش، یک کامنت داشتم که نوشته بود چند سالی هست من رو میخونه و به نظرش هرچه قدر زمان گذشته، بیشتر افت کردم. چند روزی طول کشید تا نظرش رو هضم کنم و بالاخره هضم کردم... واقعا تا کی قراره وبلاگنویسی رو ادامه بدم؟ وقت تسلیم شدنه؟! + نوشته شده در  Sun 5 Feb 2023ساعت 20:9  |